Column Burgemeester Wortelboer

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Het is best lastig. Volhouden, bedoel ik. Onze ouders zijn behoorlijk op leeftijd en we zouden zo graag vaker op bezoek gaan. Maar dat is niet verstandig. Dus hebben we dagelijks contact via facetime. Fijn dat het kan, maar het voelt toch anders.

Overal om me heen zie ik mensen hun best doen. Terwijl het voor heel veel mensen zwaar is. Net een nieuwe onderneming begonnen en dan dicht moeten blijven nog voordat je geopend bent. Mensen in de voedselproductieketen, in de transportsector, waar we meer dan ooit afhankelijk van zijn, die gewoon doorgaan. Zorgmedewerkers die zichzelf wegcijferen om anderen te verzorgen, te verplegen. Ondernemingen en éénmansbedrijfjes die hun inkomsten zien opdrogen. Ouders die de kinderen thuis bezig moeten houden, die helpen met onderwijs en hun werk ook “gewoon” moeten doen. Onderwijs- en kinderopvangpersoneel proberen zo goed en zo kwaad als het gaat hun werk te doen. Politieagenten die op straat impopulaire maatregelen moeten handhaven. Brandweer- en ambulancemensen die hun cruciale werk blijven doen, omdat het nodig is. Al die mensen en allen die ik niet heb genoemd, die door blijven gaan, ondanks alles. Super! Top! Dank jullie wel!

En toch zijn er ook nog steeds mensen die om de één of andere reden denken dat het niet voor hen geldt. Dat het allemaal overdreven is. Onbegrijpelijk. Denk na, wees niet langer deel van het probleem, maar wordt deel van de oplossing. Houd je aan de afstandsregels, in de winkels, buiten en op het werk.

Terwijl wij hier in ons goed georganiseerde land proberen ons te houden aan de regels om zo onze ziekenhuizen niet te overbelasten, dwalen mijn gedachten af naar andere landen. Wat gaat er gebeuren als het virus bijvoorbeeld op het Afrikaanse continent om zich heen gaat slaan? Ik ben bang dat zich daar dan de zoveelste humanitaire ramp gaat voltrekken. Ik hou mijn hart vast. Als wij al nauwelijks genoeg IC- en beademingscapaciteit hebben, hoe moet het daar dan? Terwijl ik dit overdenk, worden de beperkingen die wij opgelegd hebben gekregen ineens veel minder belangrijk. Wat een voorrecht is het om in dit land te leven. Met goede en voldoende artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en goed toegeruste ziekenhuizen.

Op het moment van schrijven is net door minister De Jonge een “app” aangekondigd. Misschien hebben we de app allemaal al op de telefoon geïnstalleerd als u dit leest. De ontwikkelingen gaan immers razend snel. Maar misschien is er ook nog wel een ingewikkelde discussie over bescherming van privacy aan de gang. Natuurlijk is privacy belangrijk. Ook ik zou niet willen dat allerlei persoonlijke gezondheidsgegevens in handen terecht komen van personen, organisaties of bedrijven die hier een slaatje uit willen slaan. Tegelijkertijd denk ik dan weer aan mensen in derde wereldlanden. Die hebben niet de luxe om zich over dit soort zaken druk te maken. Die hopen op hulp, hulp om te overleven. Dat plaatst sommige zaken voor mij in elk geval wel in perspectief.
Blijf gezond, help elkaar en houd vol!

Ronald Wortelboer

Burgemeester van Stede Broec