Column Burgemeester Wortelboer

Overpeinzing.

Nu het weer omslaat en het wat frisser wordt buiten, denk ik na over de winter die voor de deur staat. Traditioneel een tijd van warmte en gezelligheid in huis. Sinterklaas, de Adventsweken en Kerst. De Goedheiligman hebben we weer welkom mogen heten in onze gemeenschap. Kinderharten kloppen weer vol verwachting. Ze hebben niets te vrezen; de roe, de gard en de zak zijn in ban gedaan. Tegenwoordig spreken we alleen nog van koek. Misschien krijgen we wel sneeuw. Sleetje rijden en sneeuwpoppen maken horen bij onze winterpret. En natuurlijk hopen we ook op ijs. Hoewel dat laatste in mijn geval beter in januari of februari zou mogen, dan is de kans wat groter dat ik ervan mee kan genieten.
Maar de eventuele komende kou bezien we nu toch iets anders. Met de gestegen energietarieven is dit voor menigeen een punt van zorg. Ik kan me ook voorstellen dat sommigen hopen dat het een milde winter wordt. Onder de vluchtelingen uit Oekraïne in ons midden zijn hierover waarschijnlijk ook zorgen. Naast de oorlog in hun land, staat ook daar de winter voor de deur. De winters in dat deel van Europa zijn over het algemeen immers een stuk strenger dan bij ons. Ik hoop van harte dat Oekraïne spoedig weer vrede mag kennen. Zo in perspectief geplaatst, lijken onze zorgen toch wat van een andere orde.
De komende weken hebben we voor dit jaargetijde een ongebruikelijk evenement in het vooruitzicht: het WK voetbal. Daarover verschillen de meningen als je zo de media volgt. Een WK in de winter omdat de FIFA in al haar wijsheid heeft gekozen voor een land waar de zomertemperaturen sporten nagenoeg onmogelijk maken. Ook nieuw: alle stadions hebben airco. Merkwaardig toch, hier stoken we om warm te blijven en daar om af te koelen. Het kan verkeren.
Het is een dilemma. De bouw van de stadions heeft veel slachtoffers gekost. Moet je dan wel in die stadions gaan voetballen. Het roept bij mij herinnering op aan 1978, het WK in Argentinië. In dat land was een Junta aan de macht die verdacht werd van grootschalige schending van mensenrechten. De stelling is: “Door mee te doen als land legitimeer je een fout regime”. Een vraag die al vaker heeft gespeeld bij grote sportevenementen. Ook bij de Olympische Spelen. Soms boycotten landen een evenement. Door niet mee te doen of door geen officiële vertegenwoordiging te sturen.
Het dilemma is ook voor de sporters ingewikkeld. Over het algemeen hebben zij geen enkele invloed op de keuze van het land waar het toernooi gehouden wordt. Zij trainen, een leven lang soms, om de beste van de wereld te worden. Zij ontzeggen zichzelf en hun omgeving veel voor dat ene doel. Die ene kans, die misschien maar een keer voorbijkomt.
Uiteindelijk denk ik dat velen weer gaan kijken. Meedoen aan een voetbalpooltje met vrienden, familie of collega’s en meeleven met het team. Zeker als ze ver komen en mooi aanvallend spelen. Want “gewoon” winnen is niet genoeg in Nederland, het moet ook nog met mooi spel.
De wereld is ingewikkeld. Het is niet altijd zwart of wit. Het is meestal een kluwen van idealen, belangen, wensen en verlangens.
Deze periode, zo richting het einde van een jaar, leent zich om wat zaken te overdenken. En om vooral, bij voorkeur binnen de warmte van het eigen huis en gezin, te koesteren wat belangrijk en je lief is