Column Burgemeester Wortelboer

Hélène de Bruijn Fotografie.

ijdens de feestdagen was ik geveld door corona. Met stevige griepverschijnselen zat ik thuis op de bank met een kopje slappe thee. Alle eten en drinken smaakte nergens meer naar. Zo voorzichtig geweest, alle regels nageleefd en dan loop je toch nog tegen het virus aan. Zo snel kan het dus gaan. Ik reken mezelf evengoed gelukkig. Want hier bleef het bij. Er zijn mensen die er veel erger aan toe zijn. Inmiddels ben ik weer op de been en met goede moed begonnen aan het nieuwe jaar. Een nieuw jaar met hoop en zicht op het einde van de pandemie. Het vaccin is er en de eerste mensen zijn gevaccineerd.

Dit jaar was er geen nieuwjaarsreceptie. Vorig jaar waren we bijeen in een vol Postkantoor en konden we met hoop het glas heffen op een nieuw jaar. Die hoop was nodig, want in de oudjaarsnacht was de molen Ceres afgebrand. Maar we gingen onze schouders eronder zetten. Samen veerkracht tonen. Een nieuw jaar, nieuwe kansen. 2020 zou ook het jaar worden van de viering van 75 jaar vrijheid. Met extra aandacht voor 4 en 5 mei en voor onze veteranen. De eerste herdenking was al in januari, bij het tijdelijke holocaustmonument. De geruchten over een onbekend virus uit China kwamen in de weken erna. Eerst leek er nog niet veel aan de hand. Nieuwe winkels openden hun deuren en de bouw aan het nieuwe deel van het winkelcentrum ging onverstoorbaar door. De huisbroei-tentoonstelling in Lutjebroek in februari was gezellig en iedereen deed mee. Een jaarvergadering van de KBO Bovenkarspel kon ik gewoon nog bijwonen. De leerlingen van het Clusius waren welkom in de raadzaal en gingen met elkaar in debat. Zomaar wat voorbeelden van zaken die op dat moment nog heel normaal waren.

En toen ging het snel. Verschrikkelijke beelden uit met name Noord-Italië bereikten ons. Veel sterfgevallen en onvoldoende capaciteit om iedereen een normale uitvaart te kunnen bieden. Ziekenhuizen die overvol waren. Een intelligente lockdown volgde in Nederland. Nadat we de eerste klap hadden opgevangen kon er richting de zomer weer iets meer. Maar met het aanbreken van het najaar namen de besmettingen en daarmee de druk op de zorg weer toe. Reguliere niet-noodzakelijke behandelingen werden weer opgeschort. Er kwam een nieuwe lockdown, met nog meer beperkingen.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik snak naar het oude normaal. Gewoon weer menselijk contact, zonder na te hoeven denken over wat wel en niet mag of kan. En het gaat de goede kant op. We staan aan het begin van het herstel. Natuurlijk gaat het echt nog wel even duren voordat iedereen die dat wil het vaccin heeft gekregen. Maar we zijn op de weg terug. Ik hoop van ganser harte dat de mensen in de zorg het nog volhouden. Dat de ondernemers het hoofd boven water kunnen houden. Dat gezinnen met schoolgaande jeugd ook de komende tijd goed doorkomen en dat onze kwetsbare dierbaren ook deze periode gezond blijven. En dat er ook voor hen voldoende zorg en aandacht is.

Hou vol en houd moed. Het wordt echt beter.

Ronald Wortelboer

Burgemeester van Stede Broec